مضحکه

( هر کسی که امروز بیداری و هشیاری عایدش است نه به وعده های دروغین دلش به تپش می افتد و نه به اخمی و تهدیدی اندوهگین می شود چرا که دیر نخواهد بود زمانی که همگان به این یقین برسند که این شور و شوق انتخاباتی و این هیجانات همیشگی، بیش از آن که به درد آنان و زندگی شان خورده باشد ابزاری بوده است برای سو  استفاده.

من یقین دارم این احساسات و این امید واری ها و این هیجانات چون برگ های زرد و سرخ پاییزی از درخت احساسات ما ها بر زمین خواهند افتاد و آنچه که خواهد ماند باز همان داستان همیشگی است:گرانی ،تورم،فقر، ناداری،دزدی غارت، احساس سر خوردگی و صد ها مشکل کمر شکن زندگی در مملکتی که هیچ چیز از آن سر جای خود نیست)

تجربه  و حافظه چندین دهه ای ملت ایران انان را به این یقین می رساند که روند انتخابات در این سرزمین  هیچ وقت سالم نبوده است و در هر دوره ای، در جای جای ایران کسانی به مجلس راه یافته اند که از خودي تلقي مي شده اند ونمایش انتخابات همیشه در این مملکت فرمالیته و نمایشی بوده است.انتخاباتی که در آن احزاب و افراد نتوانند ازآزادانه شرکت کنند چه ارزشی می تواند داشته باشد؟انتخاباتی که در آن کاندیداها باید از صافی های نامحدودی عبور کنند تا صلاحیتشان تایید شود به چه دردی می خورد؟انتخاباتی که در آن افراد به خودی و غیر خودی تقسیم می شوند و افراد دگر اندیش و دگر رفتار حق و اجازه ای برای نمایندگی نمی یابند بیش از آن که انتخابات تلقی شود مظحکه است و طنز تلخ خواب بودن در هنگامه ی بیداری را بیاد می آورد.