داستان هميشگي

از آنجايي كه حرف زدن و وعده دادن در اين مملكت بسيار راحت است و گويندگان و شعار دهندگان آنقدر وجدان اخلاقي ندارند  كه بدانند در قبال گقته هايشان و شعار هايشان مسئوليت دارند اين روزها ما بطور آشكار مي بينيم كه چه دروغ ها و چه وعده  هاي پوچي داده مي شود تا شايد خلقي از فريفته شود و فرد شعار دهنده انتخاب شود تا مثل همه ي   اكثر آنانيكه كه بر سر آرزوي مقام دارند چند صباحي بر مسند بماند.همين عقده ي مقام و قدرت است كه باعث مي شود كسي كه تا ديروز اصلاح طلبان را ايادي امريكا مي دانست و از آن چماقي  مي ساخت براي كوبيدن بر سر ديگران ؛امروز با وقاحت همان شعار هاي اصلاح طلبان را تكرار مي كند و شانس راي آوردن خويش را در اين تناقض ها و  پارادوكس آشكار رفتاري مي بيند. همين عقده ي مال و مقام و ثروت است كه باعث مي شود يكي بيايد وبلاگي بسازد و در آن از خودش به دروغ تعريف وتمجيد كند و كار هاي سر انجام نايافته خود را تبليغ كند.كسي كه به دروغ خود را خدمتگزار مردم مي داند و در وبلاگش  با جملاتي چون ( ما نيز معتقديم در راه خدمت به مردم راههای بسياری وجود دارد و بر اين باوريم که با حد اقل امکانات نيز  بيشترین خدمت رسانی را بايد انجام داد و نيز تلاش داريم تمام راههای ممکن را در اين امر به خدمت بگيریم …) سعی می کند خود را موجه جلوه دهد اما غافل از اين  است كه تبليغات اينچنيني خود يك ضد تبليغ است و نتيجه اي عكس خواهد داد. اين شعار ها آنقدر دور از واقع و پوچ است كه  كمتر كسي به آن وقعي خواهد نهاد. سياست صحنه ي بازي هاي كثيف است و هميشه اين سئوال بي جواب وجود دارد كه چرا

 كساني كه تا ديروز دست اندر دست هم همدل و همراه بودند امروز سعي مي كنند با مينياتوريزه كردن اعمالشان ژست  روشنفكري گيرند و خود را متعلق به مردم و خدمتگزار آنان نشان دهند ؟؟ شايد اين حرف ها را الان كسي جدي نگيرد اما من   ايمان دارم كه بعد ها كه افتاب حقيقت بر همه تابيدن گرفت و حقايق اشكار شد رو سياهي به آناني خواهد ماند كه سعي كردند با   وارونه سازي حقيقت و دروغ و شعار  و وعده هاي پوچ خود را موجه نشان دهند و در مسابقه ي كلاه گزاري بر سر مردم بيچاره ي اين سرزمين گوي سبقت را از هم بريايند.